Πολύς κόσμος μού λέει "Τζέρι,
γιατί έχεις παλιά αυτοκίνητα στη χαζοεκπομπή σου;
Ξεπερασμένη τεχνολογία.
Δεν είναι καλά όσο τα νέα.
Η επισκευή. Η συντήρηση.
Πού θα βρεις ανταλλακτικά; Γιατί να τα περνάει κάποιος όλα αυτά;"
Κι αν υπήρχε ένα αυτοκίνητο που να είναι τόσο ιδιαίτερο,
τόσο όμορφο, τόσο κομψό,
που να μπορεί ίσως να σας δείξει το νόημα της ζωής;
Κι αυτή η συγκλονιστική Mercedes 300SL Gullwing του 1955 σε ιβουάρ
μπορεί να το κάνει!
Έχει τρίλιτρο straight six κινητήρα 240 ίππων,
αλλά κλίση στο πλαϊνό μέρος,
για να έχει αυτή τη χαμηλή και αγωνιστική γραμμή στο καπό.
Τέσσερις ταχύτητες, ατσάλινο σώμα,
αλλά αλουμινένιες πόρτες, οροφή και πορτμπαγκάζ.
Γι' αυτό τη λένε Gullwing.
Δεν ξέρω γιατί. Θα είναι ψευδώνυμο.
Φτάνει τα 96 χλμ. σε 8 δεύτερα
και τρέχει μέχρι και 217 χλμ. την ώρα.
Είναι ελαφρύ αλλά δεν έχει παραδοσιακές πόρτες,
κι είναι δύσκολο να μπαινοβγαίνεις.
Το πρώτο αυτοκίνητο της Mercedes-Benz
που άλλαξε την εικόνα των στιβαρών, τετράγωνων, πολυτελών αυτοκινήτων της
σε ωραία, γρήγορα σπορ αυτοκίνητα.
Αυτό το αμάξι χαρακτηρίζεται από φινέτσα,
ελαφρύ βάρος, αεροδυναμική, τον κινητήρα του.
Είναι απ' τα πιο γρήγορα αυτοκίνητα της εποχής του.
Είναι μοναδικό, διαχρονικό και αντέχει στον χρόνο.
Αυτά τα χαρακτηριστικά ταιριάζουν και στον σημερινό καλεσμένο μου,
τον κ. Λορν Μάικλς,
τον εμβληματικό εκτελεστή παραγωγής του…
Live from New York, it’s Saturday night!
- Εμπρός; - Γεια, ο Τζέρι είμαι.
Γεια, τι κάνεις;
- Καλά. Εσύ; - Καλά.
- Ξύπνησες; - Ναι, είμαι στο λόμπι.
Μου αρέσει να περνάω λίγη ώρα εδώ κάτω.
- Αλήθεια; - Όχι.
Και…
Ναι.
- Φοράς γυαλιά ηλίου; - Όχι, δε φοράω.
Τότε δε θα φοράω ούτε εγώ.
Αλλά έχω καλύτερο πρόσωπο το βράδυ.
Όπως όλοι.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Βλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Σ' ευχαριστώ. - Παρακαλώ, χαίρομαι πολύ.
- Αλήθεια; - Όχι.
- Θα έχει πλάκα, νομίζω. - Θα έχει.
Να το αυτοκίνητο.
- Ξέρω τι είναι. - Σου ταιριάζει;
- Ίσως. - Έτσι νομίζω.
Ευχαριστώ.
Είναι απίστευτο.
- Πανέμορφο. - Το ίδιο σε μοντέρνα εκδοχή.
Δεν έχει σχέση με σένα ο τύπος.
- Καμία. - Έτυχε να είναι εδώ.
Πολύ μεγάλη στιγμή, Λορν.
Μου άρεσε η κωμική σειρά,
γιατί παίζεις μπροστά σε κοινό,
εισπράττεις το γέλιο
και νιώθεις ότι ο κόσμος το βλέπει.
Σωστά, αλλά είσαι η πρώτη γενιά κωμικών
που δέχτηκαν σεβασμό για την ιδιότητά τους ως κωμικοί.
- Ο Μπένι έκανε ταινίες. - Ναι.
Όταν επιτέλους είδα αυτές τις ταινίες, κυρίως το Να ζει κανείς ή να μη ζει…
Είναι υπέροχες.
Η στιγμή που ετοιμάζεται να βγάλει…
Λόγο; Ναι.
- Και κάνει παύση. - Σωστά.
Και ο υποβολέας λέει "Να ζει κανείς ή να μη ζει".
Και ο Μπένι κάνει το τέλειο νόημα: "Ξέρω".
Η διασημότερη ατάκα κι ο τύπος νομίζει ότι ο Μπένι την ξέχασε.
Τι λες για τις ταινίες, κωμικά;
Έκανα μερικές ταινίες…
Έγραψα το Οι 3 Αμίγκος με τους Στιβ και Ράντι,
μία χρονιά που δεν έκανα το SNL, το οποίο το λάτρευα.
Θεωρητικά, μία ταινία μπορείς να την κάνεις σωστά.
Έχεις αρκετό χρόνο.
Στο SNL είσαι μόνιμα στο στούντιο.
Σκέφτεσαι ότι το έχεις και μετά πας σε ένα πάρτι και πίνεις.
Έχεις πιο πολλές πιθανότητες να κάνεις σωστή κωμωδία στο SNL
παρά σε ταινία.
- Γιατί ακούς το γέλιο. - Ναι, ακούς το γέλιο.
Μήπως από αυτό δεν μπορούσες να ξεφύγεις;
Γιατί για μένα αυτό ήταν.
Υπάρχει η στιγμή που μαζεύεται το κοινό.
Είναι μία ομάδα ανθρώπων που δε γνωρίζονται.
Αν μπορέσεις να τους δέσεις και να συνεργαστούν,
είναι το καλύτερο.
Οι κωμικοί έχουν την τάση να εμπιστεύονται τους ήχους περισσότερο από τις εικόνες.
Ακούς πότε το κοινό χάνει το ενδιαφέρον του.
Ο Ντον Πάρντο, που ήταν 96 ετών όταν πέθανε…
Γι' αυτό έκανα την 40η επέτειο,
επειδή κατάλαβα "Η αρχική ομάδα αρχίζει να φεύγει τώρα, και…"
- Μπορούσα να σου το πω νωρίτερα. - Ακριβώς.
Ξέρεις, έκανες τον Λευκό Οίκο πρόσφατα.
Την πρώτη φορά που πήγα εκεί
ήταν με τον Τζον Μπελούσι, τον Τσέβι και τον Ακρόιντ.
Πηγαίναμε να κάνουμε γύρισμα.
Με τον Τζέραλντ Φορντ στο Οβάλ Γραφείο.
Αλήθεια;
Και περάσαμε την πύλη…
Μόνο αυτό ήταν. Μία πύλη σαν σε στούντιο.
Ο τύπος ζήτησε ταυτότητες, βγάλαμε τα διπλώματα οδήγησης.
Και φυσικά, ο Μπελούσι δεν είχε ταυτότητα.
Λέω "Τζον, στον Λευκό Οίκο χωρίς ταυτότητα";
Τέλος πάντων.
Ο τύπος στην πύλη είπε "Ξέρω ποιος είναι". Και μας άφησαν να μπούμε.
- Πω πω. - Αυτό έγινε το 1976.
- Ναι. - Δεν είναι έτσι πια.
Θέλω να σε ρωτήσω γιατί αποφάσισες να κάνεις αυτό το σόου.
Δεν αντέχω τα καλάθια με φρούτα και τα καμαρίνια.
Σε μένα το λες;
THE MONKEY BAR ΑΠΟ ΤΟ 1936
Δεν έχω καλό προφίλ…
- Ανφάς; - Ναι.
Μπορώ να έχω έναν καφέ;
Πιστεύεις ότι μόνο εσύ μπορούσες να κάνεις το σόου;
Θα ήταν αμετροέπεια να πω όχι.
Βλέπεις κάποιους να αναπτύσσουν ένα στιλ.
Ο Άνταμ Σάντλερ λάτρευε τον Μπιλ Μάρεϊ.
Ο Κρις Φάρλεϊ είναι ο γιος που δεν είχαν ο Νταν Ακρόιντ και ο Τζον Μπελούσι.
Και κάθε γενιά έχει, κατά κάποιον τρόπο,
επηρεαστεί απ' τους παλιούς.
Πώς διέκρινες τον παρουσιαστή talk show στον Τζίμι Φάλον;
Πού το είδες αυτό;
Είναι πραγματικά αστείος, απίστευτα ταλαντούχος,
αλλά είναι και γενναιόδωρος, επίσης.
Αφήνει και τον άλλον να μιλήσει.
Επίσης, έχει και τεράστια ενσυναίσθηση, με την έννοια ότι
τον χτυπάνε πολλές φορές επειδή είναι υπερβολικά καλός.
Συνήθιζα να λέω ότι
είναι εξίσου δύσκολο να κάνεις ένα κακό κι ένα καλό σόου.
Σωστά.
Αν η ταινία δεν είναι καλή,
μπορούσε να τονίσει και να αποδείξει την ευφυΐα του.
Αλλά ξέρει ότι πρέπει να είναι κι εκεί έξω,
να φέρει κόσμο στο θέατρο, είναι μέρος της δουλειάς.
Επομένως, είναι ενθουσιώδης και με το μέρος τους.
Αυτό χαλαρώνει τον κόσμο, νομίζω,
και παίρνεις πολλά απ' τον χαλαρό κόσμο.
Θα ήμουν καλός εγώ σ' αυτό;
Θα μπορούσες, πριν 20 χρόνια.
- Δε νομίζω. - Λοιπόν…
Μπορεί να μην ήταν επιτυχία, αλλά θα μπορούσες.
Ήμουν στο Caesars το Σαββατοκύριακο κι αν περάσεις…
Αυτό θα μπορούσε να λεχθεί τα τελευταία 40 χρόνια.
Αλλά πες μου.
Ήταν η 50η τους επέτειος. 1966.
Η αρχική ομάδα του Βέγκας ήταν σαφώς πιο επιρρεπής σε φαντασιώσεις.
Με κάποιον τρόπο έφυγε απ' την αρχαία Ρώμη,
γύρισε τον κόσμο και προσγειώθηκε στην έρημο;
Έτσι έγινε.
Υπάρχουν φωτογραφίες απ' τα εγκαίνια
και ο Τζέι Σάρνο που ήταν ο πρώτος…
- Τον ξέρεις; - Ναι.
Υπάρχει φωτογραφία του καθώς περνάς,
σε τραπέζι με τα κορίτσια.
Πόσων ετών είναι στη φωτογραφία;
Είναι από το '66.
Και είπα, για αστείο…
Είπα "Είναι 42". Για πλάκα. Ήταν φαλακρός, βαρύς, ξέρεις.
Ήταν 42.
Ναι.
Είναι και αυτή η χαρά εκείνης της περιόδου.
Υπήρχε κάποιος που του ανήκε πραγματικά το Caesars Palace.
Αυτός είναι ο τύπος που έχτισε το Caesars Palace.
Αυτός είσαι, Λορν. Αυτός που έχτισε εκείνη την αυτοκρατορία.
Σε βαραίνει κάπως αυτό;
Κάποια στιγμή, θα καταλάβω πως δεν είμαι τόσο καλός όσο ήμουν
και πως τα πράγματα δε γίνονται όπως θα έπρεπε
και πως η ποιότητα πέφτει.
Και τρία χρόνια μετά, θα…
Θες να το κάνεις όσο μπορείς.
Η ατάκα που λέω για το πότε εγκαταλείπουμε τη σόου μπιζ
είναι ποτέ.
Για μένα, το να είμαι στο κέντρο,
με τις νέες γενιές…
είναι ακόμα συναρπαστικό.
Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος πιστεύει πως είναι εύκολο
και πρέπει να φαίνεται εύκολο.
- Γιατί αγαπάς τη Ν. Υόρκη; - Μ' αρέσει…
Στη Νέα Υόρκη, όποιος κι αν είσαι, δεν είσαι σημαντικός.
Ναι.
Είχες μία ατάκα για την εναλλακτική κωμωδία.
"Δεν ξέρω τι κάνετε εκεί, κάτω απ' τη 14η Οδό.
Δεν έχει σημασία".
Ναι.
- Είναι μισό αστείο. - Είναι στάδιο.
Αν το περάσεις, δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από την τέχνη.
Όταν παίζεις στο πραγματικό παιχνίδι,
και χτυπάς μια δυνατή μπαλιά…
Σωστά.
δεν αρνείσαι ότι αστόχησες.
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα πιο ριψοκίνδυνο παιχνίδι
και η Νέα Υόρκη σε αναγκάζει να μπεις σ' αυτό πιο γρήγορα.
Αλλά στον κόσμο μας είναι "Πέτυχε ή δεν πέτυχε".
Τον πρώτο καιρό,
έπρεπε να συνηθίσω σε κάτι πολύ καλό που κάναμε στη γενική πρόβα.
Και καμάρωνα και μου άρεσε
και μετά, στον αέρα, αν η κάμερα καθυστερούσε,
αυτό που κάναμε δεν πετύχαινε.
Σε καλούν την επομένη και σου λένε
"Πίστευες ότι αυτό ήταν αστείο";
Κι εσύ λες "Έτσι νόμιζα πριν από δύο ώρες. Αλλά δεν πέτυχε".
Δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί.
Όταν πήγα στο Κέντρο Ροκφέλερ το 1975, ελάφια έτρεχαν στον διάδρομο.
Η πόλη ήταν πολύ κάτω.
Στον 4ο όροφο ήταν το γραφείο ενός πρώην διευθυντή προγράμματος,
του Λάρι Γουάιτ.
Τον παλιό καιρό,
ο μόνος που απολυόταν ήταν ο διευθυντής προγράμματος.
Γιατί έλεγαν στους διαφημιστές
"Βρήκαμε το πρόβλημα.
Εντοπίσαμε το πρόβλημα".
Λοιπόν, ήμουν στο γραφείο του
και πάνω στο γραφείο του είχε κουτιά Maalox και Gelusil για το στομάχι,
και παλιά στοιχήματα ιπποδρόμου.
Και ένα ξεραμένο, πεθαμένο φυτό, με ένα φύλλο.
- Το οποίο έχω ακόμα. - Ωχ, Θεέ μου.
Παίζουν άγρια εδώ. Είναι πολύ πιο βάναυσα, ναι.
Πώς και δεν έγινες ποτέ πρόεδρος του NBC;
Γιατί δουλεύω με σεναριογράφους, περφόρμερ και σχεδιαστές…
Λένε πάντα "Μπορείς να προσλάβεις πολλούς ταλαντούχους.
Ικανούς ανθρώπους". Και λες
"Ξέρεις πόσοι υπάρχουν;
Εννέα.
Κι εσύ είσαι ο ένατος, άρα μένουν άλλοι οκτώ.
Ποιος θα δουλέψει για σένα";
Πρέπει να ανασκουμπωθείς για δουλειά.
Υπάρχει ένα παλιό αστείο του Σέλεϊ Μπέρμαν
όταν ήρθε ο παππούς του στην Αμερική.
Οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με χρυσό, νόμιζε.
Όταν ήρθε, κατάλαβε τρία πράγματα.
Πρώτον, οι δρόμοι δεν είχαν χρυσό.
Δεύτερον, δεν ήταν στρωμένοι.
Και τρίτον, θα τους έστρωνε αυτός.
Και νομίζω πως ό,τι κι αν ξεκινάς βρίσκεσαι σ' αυτή τη θέση.
Οι διευθυντές των στούντιο είναι σαν ζωολογικός κήπος.
Όταν πας σε ζωολογικό κήπο, θες να δεις το λιοντάρι,
τον βασιλιά της ζούγκλας και…
Δηλαδή, τον Μπραντ Πιτ, τον Τομ Χανκς…
Πρωταγωνιστές ή πρωταγωνίστριες.
- Τον Κλούνεϊ. Τα λιοντάρια. - Ναι.
Έπειτα, θέλεις να δεις την αρκούδα.
Τις αρκούδες.
Γιατί είναι το πιο δυνατό και γρήγορο ζώο.
- Ποιοι είναι οι αρκούδες; - Ο Άρνολντ και αυτοί των ταινιών δράσης.
- Κατάλαβα. - Ναι.
- Και μετά… - Και μετά, πριν φύγεις…
Τις μαϊμούδες.
Η χαρά είναι σπουδαίο πράμα.
Το απόλυτο χαζολόγημα,
γιατί αυτό κάνουν οι κωμικοί.
Δεν ξέρεις πότε εργάζονται.
Καταλαβαίνεις;
Δεν ξέρεις τι κάνουν ούτε πώς εργάζονται.
Είναι ανοργάνωτο, χαοτικό.
Και το κάνουν για να γελάμε.
Δε μοιάζουν να κάθονται κάτω και να δουλεύουν.
Όχι, μιλάνε για αθλητικά
και όμως, κάνουν το σόου.
Ακριβώς. Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις με φυσιολογικό, οργανωτικό…
- Γιατί είναι μαϊμούδες. - Ακριβώς.
Συμβαίνει κάτι όταν μεγαλώνεις σε μια πόλη σαν το Τορόντο.
Ο κόσμος λέει πάντα διάφορα όπως
"Το ιταλικό φαΐ εδώ είναι καλό όσο της Νέας Υόρκης".
Ναι.
Λέω "Ξέρετε πού δεν το λένε αυτό;
Στη Νέα Υόρκη".
Υπάρχουν τα πρότυπα για το κάθε πράγμα.
Και το καλύτερο πρότυπο απ' όλα
είναι να μη νοιάζεσαι.
Να μη χρειάζεται να υπερασπιστείς το αν είσαι καλός ή δεν είσαι καλός.
Αναρωτιέμαι αν νιώθεις ποτέ έτσι.
Ναι, κάποιες στιγμές, ναι.
ΚΕΝΤΡΟ ΡΟΚΦΕΛΕΡ - 1932
- Λοιπόν, περπατάς εδώ από το 1975. - Πάρα πολλές φορές, νύχτα και μέρα.
Ναι.
Αυτή είναι μια τοιχογραφία για κάτι. Κοιτάξου.
Σαν να φάγαμε μόλις καραμέλες με γεύση κεράσι.
Συνήθως, μπαίνω από την 6η Λεωφόρο
και ανεβαίνω στον 6ο όροφο να πω ένα γεια στον Τζίμι ή…
Συνήθως πριν από τον μονόλογό του.
- Θα του πω ένα γεια. - Ναι.
Κοίτα ποιον έχω.
Πώς έγινε αυτό το πράγμα;
Έχεις σόου τώρα.
- Ναι. - Κάν' το.
Πώς τα πας;
Τι κάνεις;
Πληρώνομαι γι' αυτό;
Όχι.
Καλό σόου πάντως.
Το φυτό του Λάρι Γουάιτ!
Τζέρι, είχε πλάκα.
Ελπίζω να το απόλαυσες όσο κι εγώ.
Πολλή πλάκα.
Θέλεις να κάνουμε αυτό ή το δραματικό;
Ήθελα να είμαστε στο άγαλμα του Άτλαντα.
- Εντάξει. - Ωραία μεταφορά για σένα.
Ναι, ναι.
Ναι.
Υποτιτλισμός: Μελισσάνθη Γιαννούση